kaloythoughts

Monthly Archives: Mayo 2013

Hindi ko na matandaan kung kanino ko nalaman ang nakaugalian ko ng gawin everytime makakita ako ng plate number ng sasakyan, na pareho ang tatlong numero. Ipinapatong ko ang hinlalato (sinearch ko pa sa google ang tagalog ng middle finger!) sa hintuturo, ‘yong ginagawa kapag nagsisinungaling ka. Tapos magwiwish ka ng kahit ano, tapos dapat maipahiwalay mo ang mga daliring iyon sa ibang tao, and your wish is on the way!

Nung malaman ito ng mga kaibigan at kasamahan ko sa trabaho, para kaming mga kulto na may ginagawang orasyon bawat makakita kami ng modern bulalakaw. Mabilis namin gagawin ang steps, at magtutulungan kaming magtanggalan ng pinagdikit naming mga daliri. Ou, nakakatawa talaga, dahil mukha kaming mga tanga.

Shooting star, 11:11, unang bisita mo sa isang simbahan, at isama narin natin ang tatlong pare-parehong numerong plate number ng walang mga malay na sasakyan. Ilan lamang ‘yan sa mga Genie in the Bottles natin, mga pagkakataon para humiling.

Siguro sadyang ang tao, marami lang talagang pangarap at sa sobrang dami ng mga ito we tend to rush things. Pero sabi nga nila, wala namang masama sa pangagarap, lalo na kung hindi lang tayo basta humihiling.

 


Madalas kahit wala naman tayong problema, kunot na kunot parin ang mga noo natin sa pag-isip ng poproblemahin. Lovelife, trabaho, pera or life in general man ‘yan.

Recently ang dami kong problema, o mas tamang sabihing and dami kong inaasahang problema. Tipong lagi kong inaalala ang problema ng bukas to the point na nakalimutan ko na, na may ngayon. Ngayon na dapat kong pasalamatan, ngitian, dahil nariyan. Hindi kagaya ng problemang wala pa naman, na madalas hindi naman darating, kasi si God pala nautusan na ang universe para pawiin ang kunot ng noo natin.

#teampositive

 


 

582433_3998256733357_906939474_n

Isa sa mga lumang post ko sa dito sa kaloythoughts ay ang BATAS PANGKALAWAKAN https://kaloytoots.wordpress.com/2012/02/02/batas-pangkalawakan/ and after reading it again it still make sense. Pero natutunan ko din na kung may mga batas pangkalawakan, meron din tayong pangkalawakang hakbang. At iyon ang mga desisyon na ginagawa natin na tayo lang ang nakakaalam nang tunay nating dahilan, kasama na roon ang mga sinunod at sinaway nating mga batas pangkalawakan.

Kahapon pinagupitan ko nanaman ang buhok ko after 6 months. This time, hindi lang ito basta mahaba, may kulay din ito dahil na rin sa trabaho ko bilang theater actor. Isang pangkalawakang hakbang para sa pagsunod sa isang batas pangkalawan- batas ng paaralan, na malayo sa mahigit isang taon kong pamamalagi sa sining ng entablado.

Mukhang tuloy na talaga ang pagbabalik ko. 😀


Tipong paglabas mo ng classroom, proud ka. Kasi may sense of fulfillment.

 

Matagal ko ng alam na madumi ang politika, madalas ko kasing naririnig iyon mula nung bata pa ako. Pero ngayon ko lang napatunayan na tama ang mga naririnig ko. Madumi talaga ang politika.

Ito ang unang pagkakataong boboto ako. Kabado, excited, takot at tapang ang naramdaman ko bago tuluyang burahin ng indelible ink ang mga ito at palitan ng galak. Tipong paglabas ko ng classroom, proud ako. Kasi alam ko na ginawa ko ang unang hakbang para makatulong sa paglilinis sa dumi ng ating politika; ito’y sa pagpili sa mga pinaniniwalaan kong makatutulong sa bayan. Sa ganoong paraan magkakaroon ako ng karapatang umalma, magreklamo, sumunod at magbantay sa magiging bukas natin sa kamay ng ating mga susunod na mga pinuno.

Talamak ang bilihan ng boto, pero sana huwag nating bigyan ng presyo ang kinabukasan nating lahat.

 

 


Pagkagising ko sa araw ng mga ina, walang toothbrush akong inapura ng mga kapatid ko na magbihis ng mabilis dahil mag-cecelebrate daw kami ng MOTHER’S DAY sa public pool.

No joke, nakalimutan ko talagang magsipilyo pero mantakin mo nakaligo at nakapag apple diet parin ako! Naks. (Apple diet: Pagkain ng mansanas isang beses isang araw.)

Sa kabuuan masaya at naging family bonding talaga ang araw na ‘to. At natuwa talaga ako sa pinag-swimmingan namin, hindi ‘to kilala dahil medyo tago ang lugar nito na naging dahilan ng kagandahan niya kumpara sa mga siksikang resorts.

Pero dahil special day nga ang araw na ito dapat may ka-engotan akong kapalpakan. Perfect na ang lahat, pati ang sweetened macaroni ni mama okay naman na, kaso biglang nag-text ang isa sa mga ginagalang kong mentor/judge/artist, si Maam Erlie. Nagpaabot ng pagbati sa mga ina, at syempre magrereply ako habang busy sa paglilinis ng cabinet na naging sanhi ng pagka-engot ko.

Reply ni Kaloy:

“Happy Mothsary Maam Erlie!!! :D”

Hagakgak sa pagka gulat kaming dalawa. Hahaha!

 

 


Just a second we’re not broken just bent

And we can learn to love again

Recently LSS kami ni Erica (kasama ko sa trabaho, siya ang Maria Clara ng Noli namin) sa kanta ni PINK na JUST GIVE ME A REASON. Pero bago ‘yon naging paborito din naming kinakanta ang SOMEBODY THAT I USED TO KNOW at TITANIUM kung saan madalas siya ang nagdadala sa tinatawag na blending.

Usually pareho kami ng mga song choice, at kapag napagtripan namin, panigurado duet sa office ang magaganap.

Kaya ng makita ko na may duet sina Sarah at Bamboo sa kasalukuyan naming paboritong kanta, natuwa ako. At palagay ko marami pang natuwa, hindi man sa version nina Sarah at Bamboo pero sa mismong kanta.

Siguro dahil tama ang lyrics sa kanta ni Pink; we can learn to love again. Dahil minsan hindi natin maiwasang masaktan lalo na kapag pagmamahal na ang usapan.

Sa mga single na katulad namin ni Erica, ‘wag tayo mawalan ng pag-asa!

We can learn to love again -kanta nga ni Pink. 🙂


"yume" japanese term for dream

“yume” japanese term for dream

 

Kapag sinabihan ka ng

“describe yourself in one word”

ano ang isasagot mo?

Isa siguro ‘yan sa mga pinaka mahirap sagutin na tanong.

Madalas kasi, ibang tao ang mga hinuhusgahan natin- mas sanay tayo sa ganun.

Bigla ko lang naalala nung nag-aambisyon pa ako makapasok sa mundo ng showbiz, nag-audition ako sa PBB at ‘yan ang tinanong nila habang nakikipag titigan sa akin ang isang masungit na camera.

“I’m a dreamer”

‘yan ang unang pumasok sa isip ko at agad lumabas sa bibig ko.

Pagkatapos kong sabihin ‘yon tapos na din ang audition experience ko sa pangarap na maging housemate ni Kuya.

Siguro kung tatanungin ulit sa akin ang tanong na ‘yon, malamang iyon parin ang isasagot ko. Bakit? Kasi sa palagay ko, ang pangangarap ay isang bagay na hindi kailanman mabibigyan ng halaga, mababahiran ng politika o mananakaw ng basta-basta.

Libre ang mangarap, at mananatiling libre ito lalo na sa mga taong hindi lang basta nakikilibre, kundi nagpupursige, nagtyatyaga at ipinaglalaban na tuparin ang mga ito.



Sesemonster

minsan kahit maasim ang buhay at may mga daga, masarap pa ring tumaya...

blag bleg blig BLOG blug

Perlas na bilog, huwag tutulog-tulog, sabihin sa akin ang correct answer.

Chalking Jobz

kapag ubos na ang tinta at pudpod na ang lapis

Pinay

I don't want to be defined.

what i talk about when i talk about films

& other things i like to talk about

Spectator

a gray person

The Better Man Project ™

a journey into the depths

Il Dolce Far Niente

The Sweetness of Doing Nothing

boy with a hat

writing as a way of life

So, What's News?

News that won’t make you depressed to read the news.

May Tumawag sa Pangalan Ko.

Ang maKESOng mundo ni Chizkeyk

The Art Studio by Mark Moore

Where Imagination Becomes Realality

Ray Ferrer - Emotion on Canvas

** OFFICIAL Site of Artist Ray Ferrer **

stillness of heart

MUSINGS : CRITICISM : HISTORY : PASSION

willowdot21

An insight to a heart mind and soul.

Mythbroakia

STAY MYSTIFIED!

writinglikeastoner

Understanding life experiences, life lessons and being a better person.

The Good Greatsby

Paul Johnson's comedy blog: I didn't get into comedy to be rich or famous. All I've ever wanted was to be loved...by somebody rich and famous.

Susie Lindau's Wild Ride

Come for Adventure. Stay for the Ride!

I Kissed My Date Goodnight

Embarking on motherhood through the miracle of adoption.

the bunny blog

read -> surf -> eat -> repeat

glittering soot on her eyelashes

When I weep, I want to fuck it away. ~ Anais Nin

A Traveler's Tale

photography and travel interests, places, and things

Eastern Sea Star

This site will feature a wide variety of posts

wittypixaday

Just another WordPress.com site

Jillian Is Your Friend

{ramblings & chronicles on food x music}

COPYCARLA

The Lost Copywriter

Leaves in the Pages

Leave your mark on the page.

Ross Gale is a writer and editor from the Pacific Northwest.

Ross Gale is a writer and editor from the Pacific Northwest.

twitchyface

a personal blog

Traveler on Foot

Photo-essays and travel narratives

Sorry Television

Reading a book a week

Blog ni Lolo

Living a life with no regrets.We only get one shot at life. Make the most of it.

allmostrelevant

Want to see what an Instagram with no pictures looks like? @allmostrelevant

Golden.Faith.Within

following LOVE. showing JOY. seeking PEACE. spilling PATIENCE. integrating KINDNESS and GOODNESS. holding FAITHFULNESS. keeping GENTLENESS. abiding SELF-CONTROL

CoreyPonders

A Young Man From Wales That Writes Poetry......

urbanarchiver

My O_o @ Techs, Food, Travels, Cars, Fashion...A Diary, A Photoblog whatever....

Creativity Aroused

Arouse your inner creativity. Listen to your creative voice. Explore where it takes you!

Bucket List Publications

Indulge- Travel, Adventure, & New Experiences

jofelynmartinezkhapra.wordpress.com/

All content and images Copyright © 2017 Jofelyn Martinez Khapra. Any duplication or use of the images without her express permission constitutes copyright infringement.

%d bloggers like this: