kaloythoughts

Monthly Archives: Abril 2013

bangungot_richard-peter-david

 

Masakit kasi naniwala ka,

umasa ka. Habang nakapikit ang mata,

nakatakip ang tenga, pati paghinga-

hanggang sa wala ka ng madama.

 

Masakit kasi magigising ka na lang,

pangarap parin ang pangarap at

isang malagim na bangungot na ang ang lahat.

 

LAGAPAK!

 

kailangan ng magising at mabuhay, walang shortcut ang pangarap. Kahit lotto winners nagtiyagang tumaya, nagsikap.

 

 

 


Avatar-Movie-Quotes

Beginnings are always exciting, pero kaakibat ng mga iyon, may kailangan kang tapusin. Bonus na lang kung makakapag paalam ka pa.

One of my lolo died,  I can’t say na close kami. Siguro dahil sa Manila siya nakatira or hindi kami nagkaroon ng moments like her sister na kinalakihan kong lola.

But I’m sure na just like my lola, good person din ‘tong lolo kong ito. Bakit ko nasabi? Kasi good person ang anak niya, tita ko. Kahit hindi kami nagkasama ng matagal ng tita kong ‘to I always believe na may prinsipyo siya. Isang bagay na mahalaga sa isang tao.

Isa ang tita kong ito sa mga nagparamdam sa akin na okay lang mangarap, na kung kaya mong pangarapin ang isang bagay, kahit gaano pa kaimposible, makakamit mo. Isa siya sa mga nagpatibay sa paniniwala kong “abutin mo ang happiness mo, because that’s our ultimate goal in life, maging masaya”.

May mga taong masaya kapag nakikita nilang masaya ang pamilya nila, may ilan naman na masaya ng makakain ng tatlong beses isang araw. Kahit ano pa ang kasiyahan ng bawat isa sa atin, at the end of the day, it’s about our personal happiness.

Ang nakakatakot lang minsan, akala ng iba… masaya na sila sa mga bagay na meron sila, meron din namang hindi nila alam kung ano ba talaga ang makakapag pasaya sa kanila. Kaya patuloy sila sa paghahanap  sa hindi nila alam.

Going back about the death of my lolo, pinagdarasal ko na sana during his stay here in our world, nalaman niya kung ano ang happiness niya, at sana nakamit niya ‘yon.

For his family and sa tita ko, I’m extending my deepest sympathy to you in your loss. I’m hoping that comfort and peace may come to you.

 

 


Ang sarap sigurong maging paborito…

Pero hindi sa lahat ng pagkakataon.

 

Rock and roll ang mga naging experiences ko recently, at kapag sinabi kong rock and roll, eh talagang ROCK AND ROLL (dapat may exclamation point, kaso sira ang keyboard, pagpasensyahan na lang)   Tipong mapapa head-bang ka sa mga pangyayari. Parang gusto mo mag suicide sa dagat-dagatang trabaho na hinaluan pa ng mga walang kakwenta kwentang, pambata, at hindi pinag-iisipang  issues.

Nagkaroon ng tenga ang mga pader at kung anu-anong mga nagliparang mga chismis ang bumalandra sa tumataba nagbibinata kong katawan. Na naging usap-usapan din ng mga matatabil ang dila.

Tumataba daw kami/ako dahil paborito kami ng boss at wala na daw kaming kontrol sa pagkain. (Pwedeng  tumawa sa napaka grade school na issue na ‘to)

 Sobrang laughtrip ‘ko nung makarating sa akin ang nagliliyab na issue na ‘to. Imagine umabot sa puntong pati body growth namin/ko pinag-uusapan na nila, ano pa kaya ang mga nagawan nila ng balita? Baka pati bilang ng mga tinga namin sa ngipin, bilang nila at may listahan pa kung saang pagkain nanggaling ang mga tinga na ‘yon. (sigh) Dami nilang oras para sa tsismisan, kaya pala nagawa din nilang sabihin na SELF CENTERED kami. Hindi nga siguro kami nagbabahagi ng mga trabahon na kapag may pinagawa o nagpatulong ka eh pwede na ang pwede na sa kanila. Anyway, para pagaanin ang kwentuhan at hindi naman magtunog kabitteran itong post ko after a long time, let’s just forget about them. Sabi ko nga, “if they don’t care about you, better to care about yourself .” Wala na nga silang pakialam sa pakiramdam mo, pati ba naman ikaw hindi mo iintindihin ang sarili mo?

So I decided to forget about them, I planned to quit. Tapusin ang lahat, pero mukhang hindi pa tapos ang trabaho ko kaya kailangan ko munang tapusin. So I stayed, hindi naman din talaga maiiwasan ang mga rivalry, issues at mga hindi pagkakaintindihan sa isang kumpanya lalo na sa mga artists mind dahil nasa loob ako ng theater company.

Pero this summer hindi muna ako actor, promoted ako to be a “Creative Drama Teacher” na ibang experience nanaman. So far hindi siya madali, para kading umaarte everytime tinuturuan mo ang mga english speaking mong mga students. Pero somehow after every class, nakasmile ako. Okay na din ‘yon.

Tapos, this past few weeks nasubukan ko din mag-audition para sa mainstream audience. (Natry ko na mag-audition sa PBB kaso mukhang fake audition ata ang napuntahan ko noon, this time totoo.) Regional channel sa amin ang CLTV 36 at meron silang talent search contest na siyang sinalihan naming mga paborito ng boss na nagsisitabaan dahil wala na kaming kontrol sa pagkain.

Apat kami, at we named our group as “The Favorites” (hulaan mo na lang kung bakit) parang Pilipinas Got Talent ang theme ng contest, so nung nalaman na we are from a theater group medyo madaming interview and nginitian at sinagutan namin. Mahirap pala talagang magpacute sa harap ng camera, especially kapag galing ka sa theater kung saan lahat halos ng tao, balahura.

During the audition ang energy level namin eh pumalo ng 99% na hindi pala maganda sa tv. Dapat laging pa-tweetams lang. At ang inaabot kong tono eh hindi ko naabot, na napansin ng isang parang Simon Cowell na judge na outloud and public na pinuna ang (in the making) golden voice ko. Pinuna niya din na okay daw kumanta ang tatlong kasama ko. (Eh hindi naman kumanta ang isa sa mga ‘yon, saan niya kaya narinig ang boses nung isa kong kasama?)

Pero kahit ganoon binigyan naman ng chance ang pinaka singer sa amin, kumanta siya at napabilib naman niya kahit papano ang mga manoood. At to make the long story short, hindi kami nakuha lahat to proceed sa next round pero, pinausad nila ang pinaka singer sa grupo namin.

Masaya na kami doon, dahil alam namin may laban parin kami.

Kanina, unang airing nung audition day sa tv, at tama nga ako. Masarap talagang ipapanuod sa mga viewers ang pagtataray ng judge. Yup, nandoon kami kanina sa tv. Natuwa at natawa ako dahil una, sintonado nga talaga ang ginawa ko, pangalawa kahit papano, hmm… medyo presentable naman pala ang mga pagmumukha namin sa tv, at pangatlo totoo pala ang napaka showbiz na quotation na…“Negative publicity is still, publicity.” 🙂

 

 

 



Sesemonster

minsan kahit maasim ang buhay at may mga daga, masarap pa ring tumaya...

blag bleg blig BLOG blug

Bolang bilog huwag tutulog-tulog, sabihin sa akin ang correct answer.

Chalking Jobz

kapag ubos na ang tinta at pudpod na ang lapis

Pinay Unlimited

I don't want to be defined.

what i talk about when i talk about films

& other things i like to talk about

Spectator

a gray person

The Better Man Project ™

a journey into the depths

Il Dolce Far Niente

The Sweetness of Doing Nothing

boy with a hat

writing as a way of life

So, What's News?

News that won’t make you depressed to read the news.

May Tumawag sa Pangalan Ko.

Ang maKESOng mundo ni Chizkeyk

The Art Studio by Mark Moore

Where Imagination Becomes Realality

Ray Ferrer - Emotion on Canvas

** OFFICIAL Site of Artist Ray Ferrer **

stillness of heart

MUSINGS : CRITICISM : HISTORY : PASSION

willowdot21

An insight to a heart mind and soul.

Mythbroakia

STAY MYSTIFIED!

writinglikeastoner

Understanding life experiences, life lessons and being a better person.

The Good Greatsby

Paul Johnson's comedy blog: I didn't get into comedy to be rich or famous. All I've ever wanted was to be loved...by somebody rich and famous.

Susie Lindau's Wild Ride

Come for Adventure. Stay for the Ride.

I Kissed My Date Goodnight

A single thirty-something embarking on motherhood through the miracle of adoption.

the bunny blog

read -> surf -> eat -> repeat

glittering soot on her eyelashes

When I weep, I want to fuck it away. ~ Anais Nin

A Traveler's Tale

photography and travel interests, places, and things

Eastern Sea Star

This site will feature a wide variety of posts

wittypixaday

Just another WordPress.com site

Jillian Is Your Friend

{ramblings & chronicles on food x music}

COPYCARLA

The Lost Copywriter

Leaves in the Pages

Leave your mark on the page.

Ross Gale is a writer and editor from the Pacific Northwest.

Ross Gale is a writer and editor from the Pacific Northwest.

twitchyface

a personal blog

Traveler on Foot

Photo-essays and travel narratives

Sorry Television

Reading a book a week

Blog ni Lolo

Living a life with no regrets.We only get one shot at life. Make the most of it.

allmostrelevant

Want to see what an Instagram with no pictures looks like? @allmostrelevant

Golden.Faith.Within

following LOVE. showing JOY. seeking PEACE. spilling PATIENCE. integrating KINDNESS and GOODNESS. holding FAITHFULNESS. keeping GENTLENESS. abiding SELF-CONTROL

CoreyPonders

A Young Man From Wales That Writes Poetry......

urbanarchiver

My O_o @ Techs, Food, Travels, Cars, Fashion...A Diary, A Photoblog whatever....

Creativity Aroused

Arouse your inner creativity. Listen to your creative voice. Explore where it takes you!

Bucket List Publications

Indulge- Travel, Adventure, & New Experiences

jofelynmartinezkhapra.wordpress.com/

All content and images Copyright © 2017 Jofelyn Martinez Khapra. Any duplication or use of the images without her express permission constitutes copyright infringement.

%d bloggers like this: