kaloythoughts

Monthly Archives: Enero 2012

Ang sakit pala mawalan ng sandamakmak na letrang binuklod-buklod mo para maging salita na bubuo sa isang kwentong sinubukan mong isalaysay. Kasing sakit ng first time ko magpabutas ng tenga, (Actually hindi pa nasundan ‘yon) pero ang sakit talaga! Ang haba-haba na ng naisulat ko pero boom! Nag hung ang pc at no choice ako kundi i restart ‘yon, at presto wala na ang pinag paguran ko. Tsk. Tsk! Tsk!! Huhuhu. T.T

Anyway, shit happens sabi nga. Kaya sa susunod kaloy matututo kang mag sara ng mga tabs! Para hindi nag huhung ang uugud-ugod na desktop. “How I wish may laptop ako” bwahahaha. Goodnight! -MovedOn!

Advertisements

Matapos masungkit ang trophy at cash price ng dalawang season ng Gawad Digmaang Rosas na sinalihan namin ni bel, lumevel up ang aming paghahanap ng pagkakaperahan. Pamiyabe; Nanginginig at mainit-init na sampung libo DAW and premyo! yan ang nakarating na balita sa aming mga tengang matinik kapag salapi ang pinag-uusapan. So, ano pa nga ba ang ginawa nina BELOY? Odi piniga ang tuyong utak para makagawa ng mga kwentong isusubmit sa Pamiyabe 12 Regional Creative Writing Workshop (http://www.panitikan.com.ph/event/12th-pamiyabe-regional-creative-writing-workshop-call-submissions-deadline-extended-nov-18) ayan ang link baka sabihin niyo kwentong barbero ako. Grabe isang linggo na lang at wala pa kaming natatype na kwento. Old skool kasi kami, sulat kamay and rough draft tapos input sa computer na rerentahan namin, pareho kasi kaming walang mga computer sa bahay. Mabuti na lang at extended ang submission kung sakali eh hindi ako nag susulat ngaun dito! TUT. Anyway, so un na nga may mga title na ang mga kwento ko, short story pareho ang sa akin; Nagmamahal Aurang, Igpa Mi (Ama Namin) tapos si bel isang kwento palang ang naisusulat niya; Atlung Kilung Pambuk (Tatlong Kilong Nguso) writer’s block daw ang tawag dun. O sadyang katamaran lang mag isip. Kaya napilitan kaming mag combine force para sa paggawa ng isang tula (No time para sa isa pang short story) presto! may tula na si bel na pangumpleto sa entries niya na pinamagatang. . Nanu Pa Wari? (Anu Pa Nga Ba?) Oha ganda ng title nu? Pinag-isipan! Haha. Pagkatapos namin naitype, naipaprint(isang beses lang na edit, last two seconds pa) e nag fill up naman kami ng sandamakmak at pagkahaba habang registration form parang slum-book na ang mga questions pero todo sagot padin kami at pagkatapos nun, nag hanap naman kami ng mga professors sa literature na magpipirma sa mga recommendation forms namin. Take note! Not one but two professors! Natapos ang kalbaryo, nakapag pass kami. Isang taon ang lumipas, kasi Nobyembre 2011 kami sumali, Enero ng taong ito lumabas ang resulta. As usual kwentong pinoy akala namin hindi kami pumasok. Si kuya J.B kasi sinabi niya i-aanounce daw ng martes naghintay kami hanggang madaling araw ng miyerkules WALANG announcement na naganap! “ayos lang ‘yan atlis makakapag UDAYS tayo (sinabay kasi sa University Days namin ang 3days 2nights na workshop)” sabi ko kay bel. “Tsaka wala pa din naman ako nahanap na papalit sa duty ko.(Working student kasi kami pareho)” at pagkatapos nga noon tuluyan na naming binitawan ang pag-asang makamit ang tumataginting na SAMPUNG LIBONG PISO. sayang.

Nag kakaklase ako sa AVR1 tabi ng opisina ng aming pinakamamahal na skul president, pumasok at nang-istorbo ng klase si J.B at Kyla (Oh parang RNB singers lang eh nu?) at biglang nag pa. “excuse me maam, pwedi pong mag announce lang sandali??” aun nasa harapan na si J.B habang vinivideo siya ni Kyla, akala mo indie film eh. “Nagtataka siguro kayo kung bakit ako nandito, ito ay dahil isa sa inyong classmate ang nagtangka at ngayo’y nagbunga na ang kanyang likha.” (Hindi un ang exact words niya pero parang ganyan ang tot) after niyang sinabi un nagpalipad siya ng eroplanong gawa sa yellow paper na nag-landing kay BUDOY (classmate ko na tinawag na budoy, kayo na lang bahalang mag-isip bakit) at eto ang striking line ni budoy. “AKO??!?” manghang mangha siya habang hinahawakan ang eroplano. “Hindi po, kay kaloytoots.” sabi ni J.B habang laughing trip ang classroom. Mabilis namang pinalipad ni Budoys ung eroplano na ehem! lumanding na ngayon sa paanan ko. Todo sa pagkagulat at saya binasa ko ang nakasulat wag na nating i-elaborate at baka umiyak kapa. Un tanggap daw ako. “Yes! Step closer to ten thousand!”

After class diretcho ako sa silid aklatan kung saan hindi ako mambabasa ng liwayway magazine oh tambay na nagpapa-aircon lang kundi isang student aid sa depository counter na nag lalabas masok ng ibat-ibang klase ng bag sa mga pigeon holes. (O diba bilib ka sa term nu? Ako din nung unang nalaman kong un ang tawag dun na amaze ako eh) Haha! Konting TRIVIA: bilang dalawang taon narin naman na akong nagtatrabaho sa DEPO. Pag maliit at susyalan ang bag malamang TOURISM students yan, kapag naman backpakna may nakausling triangle, t-square at mga ballpen na iba-iba ang point pusta ko ARCHI ang mga yan, kapag naman LV ang bag LV hindi “louis vuitton” kundi LUMANG VAG ung susyal na bag na medyo nakupasan na ng mantsa at may hawak na libro sa kamay kasi hindi na magkasya ang funac book nila sa LV surebol ACCOUNTANCY student yan idagdag mo pa ang nerdy reading glass! Kapag naman dumating si pong pagong habang may daladalang plastic bags, paper bags or eye bags tantsa ko EDUK yan na nag oobserve na kung saan, pero merong kapatid ang mga eduk kalapit building kumbaga si pong pagong na hindi plastik ang bitbit kundi lunchbox na clear see through. Kita mo ang mga gunting, tela at kung anu-ano pa para bang may tatahiing trahe de boda mga kaibigang NURSING naman yan, take note para kana dind nag gym kapag sila ang customers mo! Madami pang klase ng mga estudyante sa DEPO next time na lang ang iba. Balik sa topic. Nasa duty na nga ako, dumating ngayon si bel at nagtatanong kung may balita na ako sa RESULTS ng PAMIYABE. Hala! Hindi ata nakuha ang aking matabang kaibigan. Tsk. “Wala pa bui, tsk wag na natin asahan.” Patay! Napuno ang mukha niya ng Lumbay! “Papasok na ako, kita nalang tayo mamaya sabay tayo umuwi.” -bel

Alas otso na ng gabi uwian ko na pati si bel, humahangos, hinihika at hinahabol niya ang kanyang paghinga papunta sa kaharian ko ang depo. “Bui! Bui! May papakita ako! Nakuha ako!” habang kinakalkal niya ang LV niyang bag para kunin at ipakita sa akin ang eroplanong gawa sa yellow paper. “Sinurprise nila ako, agad ko tinanong kung nakuha ka, nakuha ka naman DAW ata hindi ka lang nila makita kya hindi ka masurprise ATA.” excited siya sa pagkwento na nakuha siya pero ramdam mo na malungkot siya dahil walang kasiguraduhan kung nakuha ako. “Ano papakita mo? Ganito?” sabay wagayway ko sa EROPLANONG gawa sa Yellow Paper!


Dahil daw sa “necessity” kung bakit nagsimulang magsulat si Sir Eros Atalia. ‘yan ang sabi niya sa amin kaya medyo nasabi ko “so pwedi pala talga ako maging manunulat?” Amazing!!! isang taunang competition sa pagsulat ng tula, maikling kwento at kung anu-ano ang Gawad Digmaang Rosas sa aming school publication at dahil nga mukha akong pera at matakaw kami ng aking partner na si bel eh, napagdisisyonan naming sumali. Swerte naman nakapasok kami pareho sa mga finalist, hindi namin expect ‘yon promise. At mas lalong hindi ko expect na si bel pa ang mananalo dahil nung oras ng awarding e pinagdarasal ko talaga na pangalan ko ang i-announce! Pero masaya parin ako dahil si bel ang nakauwi ng tumataginting na limang libong piso, at dahil ng partner kami lagi kaming 60/40 sa ano mang kompetesyong pagkakaperahan. Kaya umuwi ako noon ng masaya para sa kanya at may dalawang libo sa bulsa. 2010 ‘yon.

Dumating ang 2011 habang kinakabahan ang sambayanan sa pagdating ng “katapusan” DAW sa 2012 abala ako sa pagpiga sa tuyot kong utak para sa “Gawad Digmaang Rosas 2011” dahil nga title holder na si bel, hindi na siya pwedi pang sumali. Nasa akin lahat ng pressure, kung hindi ako makapagsusulat paano ako manananalo, at kung hindi ako mananalo sayang ang limang libo! Dumating ang deadline nakapag pass ako. (salamat sa brainstorming namin ni bel) ilang buwan ang lumipas, announcement week na sa mga finalists. Last night ng araw ng pag-aanounce. “Hindi ka napadalhan ng invitation?!!” tanong ni bel, para bang kasalanan kong wala pang surprise invitation na ipinadala ang angelite (skul pub namin). Umuwi akong wasak ang puso ko.

Kinabukasan bibili ako ng sachet ng shampoo kasi alas onse na ng hapon hindi pa ako nakaligo. 12:25 ang pasok ko. May tumawag sa cp ko, nagregister na pangalan GDR.

“Hello?!” habang nasa harap ako ng sari-sari store hawak ang palmolib.

“Mr. kaloytoot???

nasan po kayo??? bali hindi ka kasi namin makita kahapon kaya hindi ka namin na surprise pero pumasok mga entries mo sa TATLONG category. Daan na lang po kayo sa ofis para kunin ang invitation salamat. Congaratulation!!”

Nagtatatalon ako sa tuwa, pero mababang talon lang. Pero totoo pala ‘yong sa mga movies na pag sinagot ng leading lady ang manliligaw niyang lalake eh mapapatalon siya sa saya. Ganun ang nafeel ko nung oras na ‘yon. Fast forward natin ng konti ang kwento, nasa awarding night na kami. (Kami, dahil nga pumasok ako sa tatlong category pwedi ako mag sama ng dalawang makakasama) sinama ko si mama ko at syempre si bel. Medyo lumakas ang paniniwala ko noon na may maiuuwi akong salapi dahil nga tatlong banga ang pinasukan ng amateur kong mga likha. Namely: Maestro tula categori, Hello Hell fiction categori, at Digpan Ning Alti (Tinamaan ng Lintik) para sa Kapampangan categori, na siyang sinalihan naming categori ni bel noon dahil ito ang may pinaka malaking premyo. Nagstart na ang program, pakilala ng mga kung humusga at mga kasama kong participants, konting intermission number at pinakain na kami na isa sa dalawang rason kung bakit kami sumasali ni bel sa kung anu-anong mga contest; Libreng pagkain at PERA. Solb na ang mga bulati namin, bulsa nalang ang gutom. Unang categori na ang inanounce tula. Cesary Supsup!! “Grabe, tatlong libo din ‘yon. Tsk! May dalawa pang categori wag mawalan ng pag-asa” sabi ko sa sarili kong namamawis na pala kahit aircon ang Cafe Juan:venue. Next categori fictionist of the year is! (Drumrolls) walang drumrolls, ewan bakit. Pero nakakakaba sobra parang laban ni Pacman at kahit tahimik si mama at si bel sa tabi ko naririnig ko ang sigaw nila. CARLO! “Cesary Supsup!!” NANAMAN???!! ehem marami po kaming nangangailangan ng pera, siya lang ba ang anak ng Diyos?! feeling ko lahat ng finalists at kaibigan nila, ganyan ang sinabi. Six thousand na laman ng bulsa ni ms universe baka mabilaukan na siya ah! “Nakakahiya naman, tatlong categori pa naman ang napasukan ko tapos wala akong maiuuwi.” sabi ko kina mama. “Ayos lang yan bui(tawagan namin ni bel), nakakain naman tayo dito.” pampalubag loob ni bel. last categori… And this year’s kapampangan writer of the year is.

Tama ang hula mo, gusto ko mang gawin masaklap ang ending ng kwento eh sadyang happy ending ang nangyari ng gabing ‘yon. Nagtataka siguro si bel kung bakit may isang libo siya sa bag, habang umuwi naman akong may trophy at tumataginting na apat na libo. KURIPOT KO!! Hahaha TUT (TawangUmaapawTalaga)


Odi un nga, nagpintura ako ng bahay ng mga computer na pinapaupahan ng kuya ko. (medyo lumevel up siya) tapos habang nagpipintura todo monologue si papa kesyo ganito, kesyo ganun. Dapat ganun, dapat doon hanggang sinabi niya ang dahilan kung bakit ako nagsusulat ngaun. “Dapat pag nagpipinntura ka isang direksyon lang! Wala kang pupuntahan kung pa iba-iba ka ng direksyon.” -carmelito (tatay ko) tapos aun naisip ko tama naman siya, parang sa life pag madami kang liko minsan makikita mo na lang ang sarili mo na naliligaw ka na pala. Halimbawa: “this new year 2012, mag iipon ako kasi bibili ako ng pandesal” after a month nakita mo na mas masarap ang itsura ng monay so nag iba na ang plan mo, gusto mo na bumili ng monay, kaso habang nag kaclass ka nakita mo ang bagong tamagotchi ng classmate mo aun! Tamagotchi na ang gusto mo an so on and so forth wala na ang unang direksyon na pinili mo kasi masyado kang atat lumevel up. Diba pag nagpipintura ka gusto mo agad ng matapos kaya you tend to jump to the next level without finishing the one you’ve started ending; wala. Wala kang natapos. So lesson; “Dapat sa buhay isang direksyon lang! Wala kang pupuntahan kung pa iba-iba ka ng gusto at naiinip ka sa pagtapos ng mga naumpisahan mo dahil masyado kang apurado.” -kaloy



Sesemonster

minsan kahit maasim ang buhay at may mga daga, masarap pa ring tumaya...

blag bleg blig BLOG blug

Perlas na bilog, huwag tutulog-tulog, sabihin sa akin ang correct answer.

Chalking Jobz

kapag ubos na ang tinta at pudpod na ang lapis

Pinay

I don't want to be defined.

what i talk about when i talk about films

& other things i like to talk about

Spectator

a gray person

The Better Man Project ™

a journey into the depths

Il Dolce Far Niente

The Sweetness of Doing Nothing

boy with a hat

writing as a way of life

May Tumawag sa Pangalan Ko.

Ang maKESOng mundo ni Chizkeyk

The Art Studio by Mark Moore

Where Imagination Becomes Realality

Ray Ferrer - Emotion on Canvas

** OFFICIAL Site of Artist Ray Ferrer **

stillness of heart

MUSINGS : CRITICISM : HISTORY : PASSION

willowdot21

An insight to a heart mind and soul.

Mythbroakia

STAY MYSTIFIED!

writinglikeastoner

Understanding life experiences, life lessons and being a better person.

The Good Greatsby

Paul Johnson's comedy blog: I didn't get into comedy to be rich or famous. All I've ever wanted was to be loved...by somebody rich and famous.

Susie Lindau's Wild Ride

Come for Adventure. Stay for the Ride!

I Kissed My Date Goodnight

Embarking on motherhood through the miracle of adoption.

glittering soot on her eyelashes

When I weep, I want to fuck it away. ~ Anais Nin

A Traveler's Tale

photography and travel interests, places, and things

Eastern Sea Star

This site will feature a wide variety of posts

wittypixaday

Just another WordPress.com site

Jillian Is Your Friend

{ramblings & chronicles on food x music}

COPYCARLA

The Lost Copywriter

Leaves in the Pages

Leave your mark on the page.

Ross Gale is a writer and editor from the Pacific Northwest.

Ross Gale is a writer and editor from the Pacific Northwest.

twitchyface

a personal blog

Traveler on Foot

Photo-essays and travel narratives

Sorry Television

Reading a book a week

Blog ni Lolo

Living a life with no regrets.We only get one shot at life. Make the most of it.

allmostrelevant

Want to see what an Instagram with no pictures looks like? @allmostrelevant

CoreyPonders

A Young Man From Wales That Writes Poetry......

Golden.Faith.Within

following LOVE. showing JOY. seeking PEACE. spilling PATIENCE. integrating KINDNESS and GOODNESS. holding FAITHFULNESS. keeping GENTLENESS. abiding SELF-CONTROL

urbanarchiver

My O_o @ Techs, Food, Travels, Cars, Fashion...A Diary, A Photoblog whatever....

Creativity Aroused

Arouse your inner creativity. Listen to your creative voice. Explore where it takes you!

Bucket List Publications

Indulge- Travel, Adventure, & New Experiences

jofelynmartinezkhapra.wordpress.com/

All content and images Copyright © 2017 Jofelyn Martinez Khapra. Any duplication or use of the images without her express permission constitutes copyright infringement.

The Learned Ignoramus

Pretending to be profound

%d bloggers like this: