kaloythoughts

Monthly Archives: Marso 2018

Pagkatapos nun ay namatay ako. May bahagi ng aking sarili ang nawalan ng buhay. Pwede bang maunang mamatay ang kaluluwa kesa sa katawan?

Nagluksa ako. Umiyak. Natuyo ang lahat. Alam ko na may kailangan akong ilibing. Pakawalan. Kun’di ay mabubulok ang buo kong pagkatao. Saka ako tuluyang lalamunin ng kabulukan.

Isang gabi, iyak ako nang iyak. Alam kong oras na upang magpaalam. Saka ko idinantay ang aking ulo sa aking kanang balikat at tahimik na nagsimulang maglamay ng aking sarili.

Marami sa mga napagsabihan ko pagkatapos noon ang nagsabing napagod lang daw ako. Burn out. Pero hindi e. Dahil ilang beses na akong napagod at na burn out sa buhay, sa trabaho, at sa marami kong mga pangarap. Kabisadong-kabisado kong pahinga ang solusyon kapag ganun. Pero ito hindi.

May namatay sa aking pagkatao.

Naubos. Naupos. Nalagutan ng hininga. Napundihan ng liwanag. Apoy na binuhusan ng tubig, balde-baldeng tubig hanggang sa malunod sa pusod ng malawak na karagatan at hindi na maaring masagip pa.

No’n ako namahinga sa ingay ng mundo. Itinago ko ang sarili, akay-akay ang bangkay na akin paring pinaglalamayan.

Inilayo ko ang natitira ko pang pagkatao sa mga kunwaring pakikiramay ng mga taong manggagamit at mananamantala. Sa mga walang pakialam. Pati na sa yakap at yapos ng mga may tunay na kaibigan na kahit kelan ay di ako lubusang na maiintindihan.

Nagtago ako pagkatapos at nagpahinga sa sarili kong kabaong. Hanggang sa hindi ko na alam ang kaibahan ng pahinga sa hindi paghinga.

Isang umaga o gabi, o hapon –dahil wala naman nang kaibahan ang liwanag sa dilim– sanay na pala ako sa katahimikan. Na hindi nangangahulugan ng lungkot, saya, pighati, o ng kahit ano.

Kawalan.

Kawalan ng buhay. Kawalan ng pakialam. Kawalan nang lahat ng meron.

At may kaiba palang saya doon.

May kaiba palang kapayapaan sa pagkawala. Nasabi ko. Napakarami palang pwedeng matutunan sa wala. Bakit ba ngayon lang ako nawala? O matagal na ba akong nawawala at ngayon ko lang nahanap ang katotohanang iyon?

Sa ngayon ay pakiramdam ko’y malapit na akong ipanganak ulit. Tanda itong sulat kong ito sa nalalapit kong pagkasilang.

Tapos ko nang ilibing ang aking sarili at nadarama ko na ipinagbubuntis na ako ng panahon.

Kailangan ko na lang maghintay.

At sa oras na iyon, hindi na ako ako. Nakakalungkot lang siguro na kapag nagkataon ay hindi na rin kayo, kayo.

Pero baka ‘yon man ay hindi ko na rin ipagdaramdam. 

Advertisements


Sesemonster

minsan kahit maasim ang buhay at may mga daga, masarap pa ring tumaya...

blag bleg blig BLOG blug

Perlas na bilog, huwag tutulog-tulog, sabihin sa akin ang correct answer.

Chalking Jobz

kapag ubos na ang tinta at pudpod na ang lapis

Pinay

I don't want to be defined

what i talk about when i talk about films

& other things i like to talk about

Spectator

a gray person

The Better Man Project ™

a journey into the depths

Il Dolce Far Niente

The Sweetness of Doing Nothing

boy with a hat

writing as a way of life

May Tumawag sa Pangalan Ko.

Ang maKESOng mundo ni Chizkeyk

The Art Studio by Mark Moore

Where Imagination Becomes Realality

Ray Ferrer - Emotion on Canvas

** OFFICIAL Site of Artist Ray Ferrer **

stillness of heart

MUSINGS : CRITICISM : HISTORY : PASSION

willowdot21

An insight to a heart mind and soul.

Mythbroakia

STAY MYSTIFIED!

writinglikeastoner

Understanding life experiences, life lessons and being a better person.

The Good Greatsby

Paul Johnson's comedy blog: I didn't get into comedy to be rich or famous. All I've ever wanted was to be loved...by somebody rich and famous.

Susie Lindau's Wild Ride

Come for Adventure. Stay for the Ride!

I Kissed My Date Goodnight

Embarking on motherhood through the miracle of adoption.

glittering soot on her eyelashes

When I weep, I want to fuck it away. ~ Anais Nin

A Traveler's Tale

photography and travel interests, places, and things

Eastern Sea Star

This site will feature a wide variety of posts

wittypixaday

Just another WordPress.com site

Jillian Is Your Friend

{ramblings & chronicles on food x music}

COPYCARLA

The Lost Copywriter

Leaves in the Pages

Leave your mark on the page.

Ross Gale is a writer and editor from the Pacific Northwest.

Ross Gale is a writer and editor from the Pacific Northwest.

twitchyface

a personal blog

Traveler on Foot

Photo-essays and travel narratives

Sorry Television

Reading a book a week

Blog ni Lolo

Living a life with no regrets.We only get one shot at life. Make the most of it.

allmostrelevant

Want to see what an Instagram with no pictures looks like? @allmostrelevant

CoreyPonders

A Young Man From Wales That Writes Poetry......

Golden.Faith.Within

following LOVE. showing JOY. seeking PEACE. spilling PATIENCE. integrating KINDNESS and GOODNESS. holding FAITHFULNESS. keeping GENTLENESS. abiding SELF-CONTROL

urbanarchiver

My O_o @ Techs, Food, Travels, Cars, Fashion...A Diary, A Photoblog whatever....

Creativity Aroused

Arouse your inner creativity. Listen to your creative voice. Explore where it takes you!

Bucket List Publications

Indulge- Travel, Adventure, & New Experiences

The Learned Ignoramus

Pretending to be profound

%d bloggers like this: